De zandbak: mama’s gruwel

zandbak

Visioenen van katten die hun behoeften doen, kinderen die etenswaren achterlaten, en alles wat er maar uit de lucht komt vallen… Openbare zandbakken zijn mijn grootste gruwel. Nu ben ik niet een ‘compulsive cleaner’ of een ‘dettol-mama’ maar vies vind ik het wel. Maar ja, op het kdv hebben ze daar geen boodschap aan. En dus heeft mijn kind al kennis gemaakt met de zandbak. En hij vind het heerlijk! En nu, elke keer als we langs de speeltuin lopen, MOET meneertje in de zandbak. En daar zit ik dan met mijn toetenpoetsers in de aanslag…

Tja, om mijn zoon te plezieren en mijn huiver te verminderen, zal ik maar een eigen zandbak aanschaffen. Een die wél kan worden afgesloten tegen katten, buurtkinderen en flatsende meeuwen. En daar met zijn grote plastic felgekleurde verschijning de tuin ontsiert. Maar hee, dat is een ander verhaal…

Baby’s hebben niet veel nodig

cadeau

Met 5 december in aantocht en een kleine hummel van 8 maanden zijn opa’s en oma’s alle folders van de Bart Smit, Intertoys en Toys XL aan het verzamelen. ‘Is zo’n levensgrote Elmo een leuk cadeau?’, wordt er gevraagd. ‘Of toch dat kleurrijke piano’tje?’ Mijn antwoord is steevast: hij heeft al genoeg en hij heeft nog geen benul van het fenomeen Sinterklaas.
Maar vanaf nu zal mijn antwoord anders zijn. Mijn kleine man is namelijk verrukt van afstandsbedieningen. Gelukkig voor hem is zijn vader dat ook en slingeren er rondom de bank zo’n drie à vier afstandsbedieningen. Uren is hij zoet met de knopjes, kleurtjes en het reliëf.
Dus op de vraag ‘welk cadeau zullen we geven voor Sinterklaas?’ is het antwoord: een afstandsbediening! En dan het liefst verpakt in een knisperend cadeaupapiertje. Is de jongeman nog een uurtje extra zoet.
Ach, baby’s hebben helemaal niet veel nodig :-)

Eten met kinderen: maak er een feest van

palmboom van fruit

Eten is voor sommige kids het hoogtepunt van de dag, voor andere kinderen (én ouders) een strijd. Je hebt vast al gemerkt dat pushen geen zin heeft, vaak zelfs averechts werkt. Maar hoe krijg je je kinderen dan aan het eten? Maak het leuk én zorg dat hij of zij mee kan helpen! Mijn kleine hummel is nog niet zo kieskeurig, maar dit recept voor vrolijkheid onthoud ik.
Halveer een banaan, snijd samen twee kiwi’s in plakjes en laat de kleine man of vrouw de partjes van een mandarijn los maken. Zorg voor een felgekleurd bord en ‘boetseer’ samen een tropisch tafereel (dat er tussendoor een hapje in de mond verdwijnt, is natuurlijk geen enkel probleem). Zijn deze palmbomen niet om op te eten?!

In de rollercoaster van emoties

handje

De meest schitterende dag uit mijn leven, het beste wat mij ooit is overkomen, de mooiste baby van de wereld… Slechts een greep uit de clichés die er rond het moederschap bestaan. Natuurlijk hartstikke waar (vooral nummer 3!), maar ook: prikkelbaar na slapeloze nachten en spierpijn en vermoeid van urenlang een huilend kind rondsjouwen.
Moeder zijn omvat alle gevoelens ineen, en vaak ook nog op één dag. Ik wil mijn kind wel eens achter het behang plakken, maar ook urenlang knuffelen! Het is een ware rollercoaster van emoties die ik sinds een paar weken gelukkig aardig onder controle heb. Een ritme is te pakken, mama en zoon begrijpen elkaar en we genieten volop als gezinnetje.
Straks gaan we een nieuwe fase in; kind naar oma of het kdv en mama weer aan het werk. Daaaag huidige ritme en structuur, hallo nieuwe rollercoaster! Dat wordt weer zoeken naar de juiste balans. Maar met zo’n prachtig ventje als die van mij, moet dat natuurlijk niet al te moeilijk zijn!  ;-)

Men neme: een ei en een plastic flesje… voila!

ei-plastic flesje

Vroeger keek ik Tellsell, tegenwoordig 24Kitchen. Nu heb ik naast de Quick ‘n Bright en Mikes Amazing ramenlapper, ook een luxe keukenmachine en een dozijn bakvormen. Kost wat, maar dan heb je ook wat. Zwoegend in de keuken doe ik de trucs van Rudolph na voor de beste noga of de ‘snelle’ lamscurry van Jamie. Maar de beste (én goedkoopste) truc leerde ik vandaag van Joel bij Allerhande Kids.
Want; hoe scheid je nu een de dooier van het eiwit? Juist, met een plastic flesje! 
Eitje toch?
Check: www.ah.nl/allerhandekids/coole-extras/

Vrienden die overzee wonen…

Curacao me and Anneke

In juni meldde ze het: ik vertrek naar Curacao! Een nieuwe uitdaging waarbij vriendin Anneke haar talen-, cultuur- en mensenkennis van harte kan tonen. Wauw, gaaf, cool, wat een avontuur! Na de eerste euforie zeurt er dan toch een stemmetje in mijn achterhoofd: maar dan ben je één, misschien wel twee jaar zo’n tien uur vliegen van Nederland vandaan…
Gelukkig bestaat er nog zoiets als Facebook, WhatsApp, Skype! Daar is de afstand geen tien uur, maar eerder tien seconden. Berichtjes, foto’s en anekdotes vliegen over en weer. Toch kriebelde het face-to-facecontact (ja, zelfs in dit digitale tijdperk!) en was het tijd om het Bon Bini eiland te bezoeken. Om Annekes nieuwe omgeving te bekijken, nieuwe vrienden te ontmoeten, maar vooral bij te beppen! In de kroegjes, op het strand, in de zee, onder de Curacaose zon.
Nu, eind oktober, ben ik weer helemaal ‘bijgebept’. Maar zoals het vriendinnen betaamt, is dat van korte duur. We willen natuurlijk niets van elkaars leven missen. Dus kom maar weer op met die social media! En voor dat face-to-facecontact: wellicht heeft iemand nog een bakje met geld over? Want zo’n zonnig, zorgeloos leven smaakt naar meer!